Η τουριστική περίοδος βρίσκεται στο αποκορύφωμά της και οι παραλίες της Χίου γεμίζουν
καθημερινά από κατοίκους και επισκέπτες που αναζητούν λίγες στιγμές δροσιάς και ξεκούρασης.
Ωστόσο, πίσω από την εικόνα της φυσικής ομορφιάς, υπάρχουν περιπτώσεις που γεννούν
σοβαρά ερωτήματα για την ασφάλεια των λουομένων.
Η παραλία Γλάροι, στα Νταμάρια της Χίου, συγκαταλέγεται σήμερα στις πιο πολυφωτογραφημένες
και προβεβλημένες παραλίες του νησιού. Καθημερινά φιλοξενεί εκατοντάδες λουόμενους, ενώ
δεκάδες αναρτήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης την παρουσιάζουν ως έναν «εξωτικό
παράδεισο». Όμως, πίσω από τις εντυπωσιακές εικόνες, υπάρχει ένα ερώτημα που δεν μπορεί να
συνεχίσει να μένει αναπάντητο.
Τα τελευταία χρόνια επανέρχονται διαρκώς καταγγελίες και προβληματισμοί σχετικά με την
παραλία του νησιού, όπου πάνω από την ακτή υψώνονται απότομα βραχώδη πρανή. Σύμφωνα με
όσους εκφράζουν την ανησυχία τους, η μορφολογία του εδάφους δημιουργεί φόβους για πιθανή
αποκόλληση βράχων, ιδιαίτερα σε περιόδους έντονων καιρικών μεταβολών ή μετά από φυσική
διάβρωση του εδάφους.
Έχει διασφαλιστεί, με επίσημο και επιστημονικά τεκμηριωμένο τρόπο, ότι η παραλία είναι
ασφαλής για τους πολίτες;
Το ερώτημα δεν είναι υπερβολικό. Ούτε κινδυνολογικό. Είναι το αυτονόητο που οφείλει να
απασχολεί κάθε υπεύθυνη Πολιτεία όταν χιλιάδες άνθρωποι συγκεντρώνονται καθημερινά κάτω
από απότομα βραχώδη πρανή, σε έναν χώρο που διαμορφώθηκε σε περιοχή πρώην λατομείου.
Κανείς δεν ισχυρίζεται ότι επίκειται κατολίσθηση. Κανείς δεν μπορεί να το γνωρίζει χωρίς
επιστημονική αξιολόγηση. Όμως, ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο, η σιωπή και η απουσία δημόσιας
ενημέρωσης δεν μπορούν να αποτελούν επιλογή.
Τα τελευταία χρόνια, πολίτες εκφράζουν δημόσια την ανησυχία τους για την κατάσταση των
βράχων που δεσπόζουν πάνω από την παραλία. Αντί όμως να ανοίξει ένας σοβαρός διάλογος
γύρω από την πρόληψη και την ασφάλεια, το ενδιαφέρον φαίνεται να εξαντλείται στην τουριστική
προβολή της περιοχής.
Η Χίος χρειάζεται τουρισμό. Χρειάζεται να αναδεικνύει τις φυσικές της ομορφιές. Δεν χρειάζεται,
όμως, να ωραιοποιεί καταστάσεις ή να αποσιωπά εύλογα ερωτήματα όταν αυτά αφορούν την
προστασία της ανθρώπινης ζωής.
Σε πολλές περιοχές της Ελλάδας και του εξωτερικού, όταν υπάρχουν υποψίες αστάθειας
βραχωδών σχηματισμών, οι αρμόδιες υπηρεσίες προχωρούν σε γεωλογικές μελέτες, αυτοψίες,
προειδοποιητική σήμανση ή ακόμη και περιορισμό της πρόσβασης μέχρι να ολοκληρωθούν οι
έλεγχοι. Δεν πρόκειται για υπερβολή. Πρόκειται για στοιχειώδη υποχρέωση μιας οργανωμένης
πολιτείας.
Στη Χίο, λοιπόν, ποια είναι η εικόνα; Έχουν πραγματοποιηθεί πρόσφατοι γεωτεχνικοί έλεγχοι στην
περιοχή των Γλάρων; Υπάρχει επίσημη γνωμάτευση για τη σταθερότητα των πρανών; Έχουν
αξιολογηθεί οι επιπτώσεις της φυσικής διάβρωσης και της πολύχρονης λειτουργίας του λατομείου;
Αν η απάντηση είναι «ναι», τότε οι αρμόδιες αρχές οφείλουν να ενημερώσουν δημόσια τους
πολίτες, ώστε να σταματήσει κάθε αμφιβολία.
Αν η απάντηση είναι «όχι», τότε η πραγματοποίηση αυτών των ελέγχων δεν μπορεί να περιμένει
ούτε μία ημέρα.
Η προστασία της ανθρώπινης ζωής δεν μπορεί να υποχωρεί μπροστά στην επιθυμία για
περισσότερες αναρτήσεις, περισσότερες διαφημίσεις ή περισσότερη τουριστική προβολή. Η
ασφάλεια προηγείται της εικόνας.
Το χειρότερο που μπορεί να συμβεί δεν είναι να πραγματοποιηθούν έλεγχοι και τελικά να
αποδειχθεί ότι δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα. Το χειρότερο θα ήταν να μη γίνει τίποτα και κάποια
στιγμή να κληθούμε να εξηγήσουμε γιατί αγνοήθηκαν οι προειδοποιήσεις.
Γιατί τότε θα είναι αργά.
Κανείς δεν θα μπορεί να ισχυριστεί ότι «δεν γνώριζε» ή ότι «δεν είχε ακούσει». Οι ανησυχίες έχουν
διατυπωθεί δημόσια. Το μόνο που απομένει είναι να δοθούν τεκμηριωμένες απαντήσεις.
Η Χίος αξίζει ασφαλείς παραλίες. Οι πολίτες αξίζουν διαφάνεια.
Και οι επισκέπτες του νησιού αξίζουν να απολαμβάνουν τις διακοπές τους γνωρίζοντας ότι οι αρμόδιες υπηρεσίες έχουν κάνει ό,τι απαιτείται για την προστασία τους.
Δεν χρειάζονται αντιπαραθέσεις. Δεν χρειάζονται αφορισμοί. Χρειάζεται μία απλή πράξη ευθύνης:
να πραγματοποιηθούν οι απαραίτητοι επιστημονικοί έλεγχοι, να δημοσιοποιηθούν τα αποτελέσματά τους και, εφόσον απαιτηθεί, να ληφθούν άμεσα μέτρα.
Η πρόληψη δεν είναι κινδυνολογία. Είναι ευθύνη.
Και η ευθύνη κρίνεται πριν από το δυστύχημα, όχι μετά.
